Świadczenia rodzinne

Prawo do świadczeń rodzinnych określa ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 114).

Świadczenia rodzinne przysługują:

• obywatelom polskim;
• cudzoziemcom:
  • do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,
  • jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów dwustronnych o zabezpieczeniu społecznym,
  • przebywającym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie:
    • zezwolenia na pobyt stały,
    • zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
    • zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. poz. 1650),
    • w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin,
  • posiadającym kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do pracy na podstawie wizy.

Świadczeniami rodzinnymi są:

• zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego;
• jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka;
• zapomoga wypłacana przez gminy na podstawie art. 22a;
• świadczenia opiekuńcze:
  • zasiłek pielęgnacyjny,
  • świadczenie pielęgnacyjne,
  • specjalny zasiłek opiekuńczy.